Het lang weekend van 6, 7 en 8 november had ik maanden geleden al gebombardeerd tot exorbitant feestweekend. Waarom? Allereerst omdat mijn ouders op 7 november hun 40-jarig huwelijk vierden, maar nog meer (sorry, paps en mams) omdat na maaaaaanden van afwezigheid op de podia mijn lievelingsband weer 2 keer zou optreden! De Rosemary’s Sons verzorgden op donderdag 6/11 (013) en zaterdag 8/11 het voorprogramma van Stevie Ann.

Wat er tijdens die 3 dagen aan de hand was op de Nederlandse wegen weet ik nog steeds niet, maar alle feestelijkheden tijdens werden verprutst door files, files, vertragingen, files, files etc.
Donderdag had het vliegtuig van Ray wat vertraging opgelopen waardoor hij ram in de spits terecht kwam. Gevolg: slechts 2½ nummer van de Sons gezien, wel echter de volledige set van stevie.
Vrijdag vertrokken we met een super gave VIP-bus richting Zwolle voor een verrassingsuitje. OK, niet dichtbij de deur, maar toch ruim 2 voor uitgetrokken. Werd dus uiteindelijk dik 3 uur. Programma in de soep, balen.

Maar het meest vreselijke gebeurde op zaterdag. Ik had mijn zinnen onwijs gezet op het zien van de Sons in Paradiso: de ultieme band in de ultieme setting! We lieten niets aan het toeval over en vertrokken ruim 2 uur van te voren. Een ongeluk op de A27 vlak voor onze neus gooide roet in ons zoete eten. De kostbare tijd tikte weg en weg. We konden geen kant op en werden bozer en bozer. 45 minuten later was de weg weer vrij en peerden we door richting Amsterdam. We leken het nog te gaan redden. Aahhh, wegopbreking in het centrum. Vervolgens nergens, maar dan ook echt nergens een parkeerplaats meer te vinden. Uit nood maar in een of andere garage gaan ‘hangen’, wachtend op vertrekkende auto’s. Tegen de tijd dat wij Paradiso binnen renden, klonken bij de garderobe de aller- allerlaatste klanken van de Sons. Hoe zuur kan het zijn? Met ons gezicht op onweer naar binnen en later toch nog enigszins kunnen genieten van Stevie. Zij kon het niet helpen, maar onze avond was verpest. Weg goed humeur, weg stapavondje Amsterdam. Na afloop linea recta naar huis…

Maar dan, een kleine maand later verschijnt dan ein-de-lijk het langverwachte berichtje op Fabchannel! Het opgenomen concert was online geplaatst. Ik heb het in me opgezogen van A tot Z en genoten in het kwadraat, toch nog! Weliswaar bedenkend dat wij daar vooraan bij het podium hadden moeten staan, maar toch. Een mooie setlist van 8 nummers, waarvan 5 van het nieuw te verschijnen album. Mijn favo’s: Honesty at the door en Perfect (OK, en de rest eigenlijk ook). Guess what? Jullie mogen ook meegenieten van mij…

Release nieuwe album Rosemary’s Sons: januari 2009

Stevie Ann vind je hier: http://www.fabchannel.com/nl/stevie_ann_concert/2008-11-08

Bijna uitverkocht! Zo maar een paar lettertjes die afgelopen vrijdag opeens op de site van de Sons gepubliceerd werden. Gevolg: actie ondernemen om tickets te scoren. Helaas leken alle pogingen tot en met zondagmiddag tevergeefs, aangezien het huis volledig uitverkocht bleek. Zelfs mijn noodkreten die her en der te lezen vielen, incl. een verdwaalde advertentie op Marktplaats, bezoekjes en belletjes naar Zevenbergen, leverden niet het gewenste resultaat. Dan maar letterlijk met lege handen richting De Bakkerij. Om 15.15 uur arriveerden we op de pittoreske Markt in Zevenbergen, alwaar we – ruim voordat we in de buurt van het café kwamen – overduidelijk de sounds van de Sons konden horen. Uhhh, is 16.00 uur 15.00 uur geworden? Het bleek de soundcheck te zijn. We trokken de stoute schoenen aan en stapten naar binnen.

Met allerlei prachtscenario’s in ons hoofd om te vertellen bij de entree waarom wij toch écht bij dit optreden moesten zijn, bleek dit al snel niet nodig. We begonnen namelijk met een wel heel eenvoudige instapvraag: zijn er nog kaartjes toevallig? Waarop de dame tot onze bizarre verbazing en zeer grote vreugde bevestigend antwoordde. Ze had er precies 2 over. We were in! Lucky us & praise the lord…

Continue reading →

Zondagmiddag waren het de Rosemary’s Sons die de kick-off verzorgden op het feestje van de jarige Mezz, net als 5 jaar geleden bij de officiële opening. Het was meer dan prettig om de heren weer even aan het werk te mogen zien na hun laatste try-outs in Para. Natuurlijk waren er meer nieuwsgierigen aanwezig, die kwamen proeven van het nieuwe werk.

Dat nieuwe werk kwam volop aan bod in de setlist, waar helaas maar ruimte was voor een luttele 45 minuten speeltijd! De Sons openden met het nieuwe nummer ‘Little secrets‘. Twijfel sloeg toe of ik dit nummer al eens eerder had gehoord. Bij twijfel zit er maar één ding op: Gogonutz vragen! De kenner bij uitstek bevestigde na afloop dat dit nummer inderdaad op de 2e try-out in Para aan de setlist was toegevoegd. Een heerlijk relaxed, makkelijk in het gehoor liggend nummer in ieder geval.

Hierna werd ‘Fall back‘ gespeeld. Altijd lekker om te horen. Na deze ‘gouwe ouwe’ volgde een reeks van maar liefst 5 nieuwe nummers. Op één of andere manier klinken deze nummers nu al zó vertrouwd. Allereerst werd ‘The others‘ gespeeld. Vanaf de allereerste keer dat ik dit nummer hoorde (in Antwerpen, AT) krijg ik er de kriebels van. Wat mij betreft zit de song van A tot Z perfect in elkaar. De sfeer, de opbouw. Brrr. Kippenvel! Het benadert voor mij de ultieme Sons-sound!

‘The best is yet to come‘ begon op een – laten we zeggen – unieke manier! Snel hersteld en ongelooflijk, wat blijft dat nummer in je hoofd spoken zeg. Zeer pakkend refrein. Vervolgens werd ‘Perfect‘ uit de hoge hoed getoverd. Ook hier kan ik niet anders zeggen dan wonderschoon! Begint heel rustig en ingetogen om daarna aan te zwellen tot een fantastisch samenspel van zang en instrumenten. Wauw!

‘How about it‘ is al vele malen in een ander jasje gestoken (aldus Martijn in Para) en ook afgelopen zondag bespeurde ik wat veranderingen. Meest opvallend was natuurlijk de afwezigheid van de mandoline (zoals in Para gezien), die tijdens de solo/bridge werd vervangen door een wat funky gitaarspel van Maarten. Dit lied werkt even aanstekelijk als TBIYTC en wordt moeiteloos opgepikt qua tekst en melodie. Zie daar de eenvoudige ingrediënten van een hit…

Tot slot van de reeks nieuwe pareltjes volgde het rocky, uptempo ‘Mary Ann‘. Ook hier was volgens mij nog wel wat gesleuteld her en der, al kan ik niet precies zeggen aan welk gedeelte! Hoe vaker ik dit nummer hoor, hoe lekkerder ik het vind klinken. Top!

Tot besluit van de korte set volgde nog een trio RMS-klassiekers! Wij werden verblijd met achtereenvolgens ‘Shine‘, ‘St. Eleanor’s Park‘ – met prachtige samenzang uit de zaal – en de oersong ‘Fall from grace‘. Wat blijft dat toch ook een heerlijk nummer en het heeft na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet.

Al met al was het een verademing om de Sons weer een keertje live te aanschouwen. Veel te kort optreden natuurlijk en misschien niet het allerbeste optreden wat ze ooit gedaan hebben. We zullen het gebrek aan wedstrijdritme noemen, maar méér dan ruim voldoende om mij en een heleboel anderen mateloos te laten genieten. Inmiddels ben ik weer helemaal opnieuw verliefd. Op die nieuwe songs die gewoon smeken om geabsorbeerd te worden. Het album is nog niet uit (2008 pas!!) maar ik heb nu al 2 tracks tot nieuwe favorieten gebombardeerd: ‘The others’ en ‘Perfect’.

Thanks Sons!

P.S. JAAAA, wij hebben jullie natuurlijk ook gemist…

Setlist:
1. Little secrets
2. Fall back
3. The others
4. Best is yet to come
5. Perfect
6. How about it
7. Mary Ann
8. Shine
9. St. Eleanor’s park
10. Fall from grace

Compilatie: